نوروزی داره میاد که نه بویی داره و نه حال و هوایی، نه ساعتها موندن تو ترافیکهای شبانه تهران و نه مست شدن از دیدن سبزه ها و ماهی های ِ کنار خیابون و صورتای ِ شاد و پور نور ِ رهگذرا، نه درگیری های ِ آخر سال و برنامه ریزی های ِ تعطیلات و خوشی ها و دل مشغولیاش. من اینجام و درگیرم با درس و اسایمنت و کلاس ، درگیرم با اسباب کشی و خرحمالی، درگیرم با پیچ سفت کردن و دست درد و بدن درد. با تنهایی مدام رفتن IKEA و دودوتا چهارتا کردن و بار کشیدن، با روزی چند بار جابه جا شده بین خونه ها و بازم یه زندگی نصفه نیمه و ناقص. با رو زمین خوابیدن و تختی که دوروز ِ درگیر یه پیچشم و IKEA که چه میخواد خودکفامون کنه.
نوروز ِ و من دلم می خواست تهران باشم و بوهای و حالو هوای ِ خوششو حس کنم باز، باز مدام تبریک بگم و ببوسم و بوسیده بشم و خسته بشم از همه ی تبریکا و عید دیدنی ها، خسته بشم از مدام لبخند زدن، خسته بشم از مسافرت و دوری از خونه و راه. ولی باز اونجا باشم و بوی عید باشه و شادی باشه و صورتای ِ آشنا.
از خیر ِ بلیط رزروم میگذرمو از خیر ِ بوی ِ عید و خوشی ها. باز مییمونم با کلاسا و امتحانا و درسا و اسباب کشی. و دل خوش میکنم به خونه ی بزرگ و وسایلای ِ نو ، به آفتاب بی رمق ِ ای روزا و شکوفه های ِ گل نرگسم.
نوروز ِِ که داره میاد.
