بعضي غما هست كه هيچوقت رهات نمي كنن حتي اگه رفته باشن كنج دلت، همونجايي كه گاهي وقتا به مناسبت خاصي نزديك ميري تا يه خونه تكوني بكوني، اون موقع است كه مي فهمي كه اي واي يه غم عزيزو اينجا جا گذاشتي و باز مي شيني كنارشو باز يادت مياد كه نه انگار همه چيز تموم نشده و باز دلت مي گيره و اشك مياد تو چشمات و ميشيني به تماشاي روزاي دور، روزايي كه انقدر ازشون دور شدي كه گاهي از خودت مي پرسي اين تو بودي؟و انقدر تصويرشون پررنگ كه مي پرسي ميشه روزي بياد كه بتوني فراموش كني؟
بعضي غما هست كه مهم نيست چقدر ازشون بگذره و چقدر سعي كني كه فراموششون كني، اونا هميشه گوشه دلت باقي مي مونن تا گاه گداري باز بيان سراغت و تو رو اسير خودشون مي كنن، و مهم نيست كه فاصله اين ديدارا كم باشه يا زياد اين غما هميشه تر و تازن و هيچ غباري نمي تونه دردشونو كم كنه
.و ميدوني هيچ روزي نمي ياد كه تو به دردشون عادت كني،هيچ روزي