26

دوربينم توي دستمه، لبهاي لنزش كج و كوله شده، دارم فكر مي كنم كه اين شلختگي من باز كار داد دستم ولي نه انگار اين خواب!!و صبح خبر بدي تو راه!!از صبح يه مار بزرگ تو شكممه هي پيچ و تاب مي خوره بعد كم كم ميره بالا،مي پيچه دور قلبم،هي تنگ تر مي كنه محاصرشو، دست مي ذارم روي سينم، فشار مي دم، تكون مي خوره و بالا تر ميره حالا رسيده به گلوم، راهشو بسته

نفسام به شماره مي افته، به سختي مياد و ميره ، توي اتاق كوچيكم راه ميرم، دوربين و ميگيرم دستم و شروع مي كنم به عكس گرفتن از اضطرابم، كتاباي كتابخونمو ميريزم بيرون تا بعد از 6ماه مرتبشون كنم ولي راه گلوم هنوز بسته است،ميزنم بيرون!!ولي

وارد مي شم، راهروهاي مه گرفته طولاني و پهن، ديواراي كثيف و كهنه، آدماي رنجور، رنگ پريده، افسرده، بالباساي رنگ و رو رفته، سرگردون، پريشون، درا جلوم باز مي شن و من ميون اون همه صورتاي شبيه بهم،صورت مهربونشو پيدا مي كنم، ولي بين اين آدما، تو اين اتاقا!! مار توي گلوم پيچ مي خوره و پيچ مي خوره داره بغض ميشه، ميزنم بيرون، حالا داره اشك ميشه! اشك! اشك!اشك!

نه اينا همش ادامه كابوساي شبانه منه!آره من هنوز بيدار نشدم!راحتم بذارين!بذارين آروم بخوابم!آروم

!